Schippers van weleer, Willem Scheltema, 68 Schipper 1965-1982

Wim Scheltema’s CV is te lang om op een kladje te krabbelen. Zelf voelt hij zich een ‘ouderwetse schipper die graag doorgroeit’. Een man die houdt van open water. Onstuimig water waar iets van je wordt gevraagd: ‘Anders ben je net het paard van de melkboer. Elke dag hetzelfde rondje.’ En Wim wil graag meer.

Dat begon in de puberteit. Als recalcitrant kind van een ‘brave ambtenaar’ liep hij op zijn 16de van huis weg. Na een blauwe maandag in Duitsland, stapte hij op een binnenvaarttanker. Geen mens vroeg waar hij vandaan kwam, hij kon direct aan de slag. De politie wilde hem thuis brengen. ‘Maar er was geen land met mij te bezeilen. Dus ging ik varen.’

Wim was leergierig. Hij deed een opleiding elektronica, werd onderofficier bij de verbindingsdienst in het leger. Toen zijn diensttijd erop zat, had hij een echtgenote én zijn schipperspapieren.

Amputatie

Wim keerde terug bij het tankvaartbedrijf. Maar dat veranderde al snel in een exploitatiemaatschappij die chemisch afval verzamelde en opsloeg. Toen de gaten in zijn kleren vielen, nam hij op staande voet ontslag. Hij wilde niet wachten tot hij zelf uit elkaar viel door de chemicaliën.

Lees het gehele artikel van Corine Nijenhuis op de bron

Foto: De Babas 2 in het ijs, januari 1980. Bij Van Baarsen Bastiaanse was het goed varen. Maar toen zijn vrouw aan de wal ging, koos Wim Scheltema voor de zee. (Foto collectie Scheltema) 

EOC
FVEN